Christmas in AWD

*** Will be translated shortly, in the meantime use the translate button left to find a terrible translation in one of the 23 languages supplied....  You sure miss the fun for now....***


Jaja het is eindelijk weer eens zo ver, ik ben naar AWD geweest en met meer dan 3 gelukte foto's thuis gekomen :) Dus, het is weer eens tijd voor een blog(je). Ik ben de afgelopen tijd nauwelijks in de AWD geweest, door de korte dagen en drukke weekenden is er toch weinig tijd beschikbaar, en dan de weersomstandigheden ook nog eens!

Maar ik dacht dat het vanmorgen wel mee zou vallen met de gladheid, ondanks dat ik een halve cm ijs van mijn autoruiten af moest bikken. Ondanks dat de straat hier nog erger glom dan voorheen. Ik vond het eigenlijk niks om verder te rijden, Lisse is echt beroerd met strooien. En als ik een heuveltje oprij, schrik ik me lam van een idioot in een antieke polo die besluit om op die heuvel in te gaan halen. Hoe achterlijk ben je? Hij reed al op de bumper van zijn voorganger, en ik zie de bui al hangen, laat gas los en wijk heel voorzichtig naar rechts. Hij slingert, schuift, draait bijna om en parkeert net niet tegen mijn auto aan. Vervolgens rijd hij schuivend en slingerend weer verder en hopelijk met wijsheid om toch maar iets later op bestemming aan te komen. Ik zit ondertussen wel af te vragen of ik nu wel zo slim ben om persee naar AWD te willen. Besluit om toch door te rijden.
Bij de spoorwegovergang, zijn drie auto's op elkaar gegleden. Lullig bochtje maar het is duidelijk hoe dit ontstaan is. Dit is de gemeente grens, en precies op die lijn heeft gemeente Noordwijkerhout gestopt met strooien en schuiven. De weg is daar schoon, maar richting Lisse dus niet. Mensen dus vol vertrouwen doorgereden en verrast door dit lullige bochtje wat een ijsbaan was geworden door de ijzel. Maar ik opgelucht omdat ik weer veilig door kon rijden.
De oprit naar de N206 was slecht, ik wist niet of mijn auto dit wel ging trekken die heuvel op, en ben rechtdoor gereden naar Langevelderslag. Maar daar kon ik ook niks omdat parkeren in een dik pak sneeuw ook niet gaat werken als ik weer weg wil. Ja ik ben een trutje wat dat betreft, maar ik heb geen goede banden en mn auto is te licht. Ik neem geen risico's. Ik ben niet bang, maar vertrouw mn auto niet.
Uiteindelijk toch voor gekozen naar de Zilk te gaan. Heerlijkheid, het was nog lekker rustig. De terreur van joggers en stokprikkers is nu aangevuld met sleeen en langlaufers, ja zelfs skieers. Daar heeft Waternet nog niet over nagedacht...
Bij de schaftkeet staat een mannetjes damhert te graven naar voedsel. Hij laat zich makkelijk benaderen, alles wat hem boeit is iets wat onder de sneeuw ligt. Ik krijg niet de indruk dat de herten al erg honger hebben. De bomen zijn nog niet zo aangevroten als vorige winter.

Het enige moment dat zn neus niet in de sneeuw zat

Na wat foto's loop ik verder. Het thema vandaag is denk ik de kramsvogel. Want die waren er in grote getalen. Het eerste stuk waar ik ze zag, samen met lijsters en merels, rook ik de gegiste geur van de duindoornbessen aangedaan door de vorst. Hun laatste voedselvoorraad. En ja dat gegiste dat leidde natuurlijk tot openbaar dronkenschap. Enkele kramsvogels en merels hipten laveloos rond met afhangende vleugels. Zij hadden een gezellig kerstfeestje zo. Hopelijk blijft Reintje dan wel afwezig. Het zou te makkelijk voor hem zijn, en wie weet wel een bijzonder kerstmaal.

De sporen in de sneeuw waren vooral van vossen en bunzings/marters. Weinig damhert, dus ik verwachtte ook niet om die veel te gaan zien. Ik liep helemaal door richting het strand, ben daar niet geweest omdat ik het briljante idee had om dwars door de duinen terug te lopen.
Eerst nog een bos vol kramsvogels, mezen en goudhaantjes bewonderd. Ontzettende drukte daar, en deze waren niet dronken.

Kramsvogel

Kramsvogel

Geen idee.... :-P Koolmees?

Goudhaantje, zo snel zo beweeglijk, is al weg voor je foto kunt maken...

Ik volgde een spoor van een tractor waar Waternet kennelijk wat bomen heeft gerooid om ruimte te maken. Uiteindelijk hield dat wel op en moest ik door de sneeuw heen. Ik wilde niet terug en dacht dat het allemaal wel mee zou vallen. En het meidoornbos werd dichter en dichter, waar ben ik aan begonnen? Ik volgde een koeien/hertenspoor. Dat was de juiste keuze. Op wat bomen die wat haar van mn hoofd hebben getrokken na, kwam ik na een half uur uit de wildernis vandaan. Ik heb een paar damherten weg zien rennen, voor de rest wel heel veel (vosse) sporen, maar geen vogel gehoord of gezien.
Ik kwam uit op de Franse Vlakte. Boven zee hing een bui, en er ontstond een regenboog. Ik wilde liever zo snel mogelijk naar huis. Hier was de sneeuw her en der zo ver opgestoven dat je soms een halve meter wegzakte. Het was niet leuk en het was koud. Ik volgde maar weer de diersporen en kwam weer op een pad uit. Gelukkig. En ik herkende opeens ook weer waar ik was en kon naar de auto lopen.

Somewhere... over the rainbow.... way up high.... lalala

De wilde zwanen zijn weer terug (al lang al maar ik zie ze voor het eerst weer zo massaal)

Het damhert stond er nog steeds woest te graven, omringt door hele families, fotografen, sleeende kinderen, langlaufers raasden langs hem heen. En hij ging ongestoord door. Niet wijs dit hert... Maar leuk voor al die mensen die hier misschien wel voor het eerst kwamen, en meteen al op kerstdag een mooi mannetjes hert zien in de sneeuw.

Ik kan me weer gaan opwarmen. Gelukkig, de weg naar huis is ontdooid, alleen het parkeerterrein thuis is nog een ijsbaan. Hoe lang zal het sneeuw nog blijven liggen? Het dooit zo hard, maar ik ben blij dat ik vanmorgen nog wel even de ijzel getrotseerd heb.

AWD July 10th 2010

*** Will be translated shortly! In the mean time use the translate button on the right for a terrible not so funny translation in one of the 23 languagues supplied.***

Vanmorgen was het stralend mooi weer, en ik ben al een tijdje niet in AWD geweest. Dus ik besluit vandaag maar weer eens te gaan. Want je weet maar nooit wanneer het weer gaat regenen.
Deze blog gaat overigens heel kort worden, net zo kort als mijn wandeling. Ik was er maar een uurtje. En alles wat ik gezien heb was een (wilde) vos en een specht (geen foto). En de VVV konijntjes. Wat is mijn foto van de dag/week/maand konijntje alweer groot geworden...

Ik zag iets aan de kant van het water zitten, het was pluizig en roestbruin, het had voor mij alles kunnen zijn een jong hertje, een haas of een vos. Ik ging uit van de tweede, en bleef rustig aan de overkant staan kijken. Het mysterieuze dier kijkt op. Het is echt een vos. En een wilde. Ik blijf doodstil staan, hij kijkt naar me, en ik hoop dat hij niet vlucht. Maar hij zit zich vol te vreten aan een kadaver van een damhert, en hij heeft kennelijk honger en gaat rustig verder.
Hij zit vrij ver weg, lastig om op de foto te krijgen, want afstandsfoto's hebben bij mij bijna altijd last van diepte onscherpte, dus scherp is het niet (maar dat zijn jullie gewend van mijn superfoto's uch uch). Ik sluip iets dichterbij, en ik kan zo zeker 10 minuten kijken, af en toe komt een walm van dat kadaver mijn kant op. Yuk dat dat beest dat eet...

Dan krijgt hij me door en vlucht weg... en ik loop mijn rondje verder. Vandaag als een wonder heb ik de gele route gelopen (ik en op de paden blijven... En meer dan die vos heb ik dan ook niet gezien. Zelfs geen enkel hert, niet eens de sporen.... zo vreemd :( Maarja ik was ook maar heel kort in het AWD. Kwam eigenlijk even een beetje voor mezelf, on a mission zeg maar. Ik moest even iets kwijt.

Ik ga binnenkort (vanavond, morgen, vrijdag) nog voor de herkansing, als het weer meezit. Eerst ook nog eventjes uitkijken naar zaterdag, dan ga ik mij op nieuw terrein begeven, en hoop ik dit keer ook echt in de sporen van mijn geliefde dasjes te treden. Ik kijk er naar uit, het heeft lang geduurd.

Pannelands Parkeerwachter konijn (wild x tam)

 's Avonds ben ik toch nog een keer naar AWD gegaan. Naar de Zilk dit keer,  je wilt toch wat variatie.
Ook hier was het rustig met dieren, heel erg rustig. Zo af en toe moest ik even wennen aan echt helemaal niks horen. Ook geen vliegtuigen. Ik ben om de grote schapen paddock heen gelopen. Ik verbaasde me over het pad langs het kanaal wat de laatste keer toen ik hier liep, een kaal pad was. En nu liep ik tussen het metershoge riet, over een geschoren weggetje zeg maar, tussen de heggewikke en wederik door. Een mooie kleurenpracht moet ik zeggen, en aan de zijkant kropen de windes zich een weg omhoog in de meidoorns. Hier was ook wel volop geluid, van de krekels. Wat ik een heerlijk zomers geluid vind.

Onbekend vlindertje, een piepkleintje van nog geen cm

 Aan het einde van het pad besluit ik een stukje van het pad af te gaan, en hoor ik wat geritsel. Er staat een groepje damhertbokken in het bos :) Eindelijk.... ik besluit het eventjes rustig te bekijken, en door een doorgang kom ik oog in oog met een mooie bok die daar net doorheen wilde. Een beetje lullig staat hij daar met zn kop omlaag, en ik denk dat ie serieus in de knoop had gekomen met de meidoorns die er groeiden. Hij was wijs en liep toch terug, en dat deed ik ook, want ze stonden op het pad. Dus ging ik daar nog even foto's maken. Er was ook een vader met dochter en die vader liep naar de plek waar ik eerder dat oogcontact had. Hij joeg de jongens op, en ze kwamen zo heel mooi op ons af gerend. Ze hadden weinig keus om zowat tussen ons door te gaan. Vond het wel even een beetje eng, want die geweien zijn toch best wel impossant. Maar ze doken vlak voor ons toch het bos nog in. Maar ze kwamen dichtbij genoeg om zowat hun luchtverplaatsing als een wind langs ons heen te voelen. Heel erg gaaf om zo dichtbij die dieren te zijn (ja ok op een kinderboerderij lukt dat ook wel, maar dit zijn wilde damherten).
Ik was kwaad op mn camera die geen serie foto's wilde maken, lampje kwam er te laat achter dat ie nog volledig op macro ingesteld stond... en zolang ik dan geen macro opname had willen maken van de stippen in de vacht, gaat dat natuurlijk niks worden. Baal baal... ik heb nog een hoop te leren voor zaterdag :)

Dit was de wat jongere bok, niet minder imposant overigens

De heren verdwenen weer aan de horizon, ik liep verder om de schapenpaddock heen richting uitgang. Stilte... heel erg veel stilte, slechts verbroken door de altijd aanwezige groep kraaien. Ze cirkelden hun rondjes al krassend aan een donker wordende hemel. En ik verbaas me over hoe anders dit deel van AWD er nu toch uitziet. Maar vooral ook over de ongelooflijke stilte van vandaag, zelfs geen vogels. Waar zijn alle dieren heen?

Op naar een volgende keer, misschien morgen nog, of anders vrijdag weer eens naar de Oase. Hopelijk is het weer goed gezind :)