Pagina's

This is a new nature blog of me. I have to import some files from other blogs here once I retrieved the log-in, so it looks a bit empty for now. I just love to do nature photography, and also educate people a bit of one of the most precious things we always have with us. And however I am just a beginner with this, I hope for more progress. So, don't expect spectacular pictures, I just point and shoot, usually my photo's won't go through photo shop. I dont have the equipment either, just my Nikon D3200.

Please feel free to follow or comment.

zondag 12 juni 2011

Face to Face with Badger


On June 11th 2011, a wish came true. Last year I found out about an agency that offers special Badger meets. But due to circumstances it never came to an actual date setting. I was planning to go with a friend of mine, but she is so very busy, barely has any time left for me. For me it was a intuitive choice to just go by myself, to make sure it will happen. The only suitable date however, was this day. Which came in not so handy due to money restrictions. But... the Voice told me, it is ok to go now. So I went off.

I left my home in very very intense thunderstorms, hail, huge rainfall, and darkness. It felt all so familiar, this disturbed dark past, with so much rumbling and chaos.  Lightning stroke all around me, followed by this roar of thunder that made me gaze in amazement of this moment, but also gave me the shivers of the impact and energy it generated. The rain counting for all the tears that I cried, just to get out of this darkness and get my life back. It is amazing how sometimes the most simple things can be a reflection to your own life.

And to complete it, it was a long journey, taking the risks to drive in Belgium, because I know that if I loose the way, it always is in Belgium because their roadsigns are a mess, to difficult to read from a distance, and they have weird no where else excisting crossings and transitions. So, in Liege, suddenly I noticed there were no more trucks around me. And I simply had no clue what road I was on, still appearing to me a highway. I ended up in the center of Liege, following signs to Luxembourg/Highway. But unfortunately road constructions... And after half an hour I was back at the point the mistake was made. Also a reflection to my life, moving in circles, making some wrong decisions that will in the end always take me to the place I have to go to, but just in a little more time. While learning some more lessons only to be given during this circles.

A strange, scary roundabout where also was possibility to cross as there was a road going one side to another (notice it looks a bit like a Vesica Piscis from Chalice Well). I was so scared, had to join this circus where you are allowed to drive 100 and instantly change lanes from in to out. Complicated, like I try to describe it, but I made it again to the road I had to follow. Just like I lost my lifes Highway a bit and had to take risky decisions to get back on.

I didnt feel to comfortable to leave the road now to go to Weris. I decided to let this be for another day, when I do have access to my navigation (my freshly load up mobile decided to take holidays just this day... how I dislike the phone... really... arrghhh). Because I arrived early I made a ride out to the direction of Houffalize. I deciced to take one of the many outback tracks looking for a place where I can take a walk. The bad weather I started the day with changed for wonderfull mixed weather, sun and a few friendly clouds. I saw two birds of prey soaring the sky, and I put my car offside the best I could to make some pictures. But as usual my camera was set on the wrong mode... They didn't turn out very clear, while I had the chance to archieve an airstrike attack. How I wish to have better equipment, the birds kept flying in the distance or very high up in the sky. They were a couple of red kites (I have to laugh now, because I didn't know the English name of these birds, but by chance I thought it to be red kites.... and they actually are named red kites!)

It was time to go back to the meeting point. Have some food first. Waiting for the guide, a guy my age in a safaribus stuffed with pieces of animals, cages, junk and whatever. He is also a wildlife rescuer. What a job... it was wonderfull to see how someone could fit in the job, absolutely no doubt he found his life task in wildlife management. But he shouldn't drive so fast, because my car really has failed his mountain test for sure. I cannot make it possible to drive a 6% highway faster than 90km/h.... is that a mistake of me, or just bad quality of my car... I don't know but I really felt a snail on a highway :-( And the guide was driving like an idiot over the outback ways. It was only a short drive (well in his terms yes, 5 minutes what I would have taken 15 for...). On the site we passed first a beaver set. They were sound asleep at this moment. In the distance there was a male roe deer watching us. So tiny, so beautifull! Now I know I either never saw one back home, or these are just smaller and more beautifull. Too far away to capture in a perfect picture.

Then we entered the Badger territories. Requested to not make noises, we followed the guide, still in terrible speed, up to the top of a very steep hill. When reaching the observation post, the first badger allready was there, awaken. So beautifull to see, this gorgeous creature in the green landscape. But as soon as the whole group joined in to see, it ran off. The group was quite disturbing. Could not make up to keep quiet. So in the lodge we waited patiently, for the Badgers to arrive. 3 Did. One young female stayed quite long. All pictures I have are from her. But the group lost concentration, and after 20 minutes she ran off after they started to rumble, talk, telling jokes, and someone left the hut.

What a shame, the guide gave us an option to go to the beavers instead. Because it would take some time for the Badgers to return. I was not amused, I took two 3 1/2 hour drives just to see Badgers, and half of the group has been on Beaver excursion the same day. Just for some noisy 'can't sit still' people we had to leave :-( and instead we waited 45 minutes around a mosquito infested pond for the beavers to wake up. It is not that I don't like beavers, but I came for the Badgers. So it disappointed me sort of... But thankfull for the experience to at least see 2 (one just a glimpse) and taking some pictures made my day. I did not came here for nothing.

It is up to me now to give it some time to find out what this creature has told me. Usually it takes some time. One thing is sure though, I will go for a more intensive Badger observation next year. Hoping then there will be more Badger time, because really I could have sit there quietly in the hut for hours. I was the only one not making noises, not talk, not laugh. Just to sit quietly, patiently, just me and my Badger spirit. Despite of Badgers poor eyesight on the look out to see movement in the ferns or see something black and white. I guess the only one who truely wanted to seek this connection. And I know it is the wrong setting. I have to observe them one time all alone. After finding a place where I can do so first. I guess I just have to find the courage to go to the Glastonbury Tor Badgerset. But, in September you see Badgers in the darkness, and it is so tough to picture them. Well, I now have my pictures. I will keep that moment just to connect with them. :-) Can't wait!










zondag 26 december 2010

Christmas in AWD

*** Will be translated shortly, in the meantime use the translate button left to find a terrible translation in one of the 23 languages supplied....  You sure miss the fun for now....***


Jaja het is eindelijk weer eens zo ver, ik ben naar AWD geweest en met meer dan 3 gelukte foto's thuis gekomen :) Dus, het is weer eens tijd voor een blog(je). Ik ben de afgelopen tijd nauwelijks in de AWD geweest, door de korte dagen en drukke weekenden is er toch weinig tijd beschikbaar, en dan de weersomstandigheden ook nog eens!

Maar ik dacht dat het vanmorgen wel mee zou vallen met de gladheid, ondanks dat ik een halve cm ijs van mijn autoruiten af moest bikken. Ondanks dat de straat hier nog erger glom dan voorheen. Ik vond het eigenlijk niks om verder te rijden, Lisse is echt beroerd met strooien. En als ik een heuveltje oprij, schrik ik me lam van een idioot in een antieke polo die besluit om op die heuvel in te gaan halen. Hoe achterlijk ben je? Hij reed al op de bumper van zijn voorganger, en ik zie de bui al hangen, laat gas los en wijk heel voorzichtig naar rechts. Hij slingert, schuift, draait bijna om en parkeert net niet tegen mijn auto aan. Vervolgens rijd hij schuivend en slingerend weer verder en hopelijk met wijsheid om toch maar iets later op bestemming aan te komen. Ik zit ondertussen wel af te vragen of ik nu wel zo slim ben om persee naar AWD te willen. Besluit om toch door te rijden.
Bij de spoorwegovergang, zijn drie auto's op elkaar gegleden. Lullig bochtje maar het is duidelijk hoe dit ontstaan is. Dit is de gemeente grens, en precies op die lijn heeft gemeente Noordwijkerhout gestopt met strooien en schuiven. De weg is daar schoon, maar richting Lisse dus niet. Mensen dus vol vertrouwen doorgereden en verrast door dit lullige bochtje wat een ijsbaan was geworden door de ijzel. Maar ik opgelucht omdat ik weer veilig door kon rijden.
De oprit naar de N206 was slecht, ik wist niet of mijn auto dit wel ging trekken die heuvel op, en ben rechtdoor gereden naar Langevelderslag. Maar daar kon ik ook niks omdat parkeren in een dik pak sneeuw ook niet gaat werken als ik weer weg wil. Ja ik ben een trutje wat dat betreft, maar ik heb geen goede banden en mn auto is te licht. Ik neem geen risico's. Ik ben niet bang, maar vertrouw mn auto niet.
Uiteindelijk toch voor gekozen naar de Zilk te gaan. Heerlijkheid, het was nog lekker rustig. De terreur van joggers en stokprikkers is nu aangevuld met sleeen en langlaufers, ja zelfs skieers. Daar heeft Waternet nog niet over nagedacht...
Bij de schaftkeet staat een mannetjes damhert te graven naar voedsel. Hij laat zich makkelijk benaderen, alles wat hem boeit is iets wat onder de sneeuw ligt. Ik krijg niet de indruk dat de herten al erg honger hebben. De bomen zijn nog niet zo aangevroten als vorige winter.

Het enige moment dat zn neus niet in de sneeuw zat



Na wat foto's loop ik verder. Het thema vandaag is denk ik de kramsvogel. Want die waren er in grote getalen. Het eerste stuk waar ik ze zag, samen met lijsters en merels, rook ik de gegiste geur van de duindoornbessen aangedaan door de vorst. Hun laatste voedselvoorraad. En ja dat gegiste dat leidde natuurlijk tot openbaar dronkenschap. Enkele kramsvogels en merels hipten laveloos rond met afhangende vleugels. Zij hadden een gezellig kerstfeestje zo. Hopelijk blijft Reintje dan wel afwezig. Het zou te makkelijk voor hem zijn, en wie weet wel een bijzonder kerstmaal.



De sporen in de sneeuw waren vooral van vossen en bunzings/marters. Weinig damhert, dus ik verwachtte ook niet om die veel te gaan zien. Ik liep helemaal door richting het strand, ben daar niet geweest omdat ik het briljante idee had om dwars door de duinen terug te lopen.
Eerst nog een bos vol kramsvogels, mezen en goudhaantjes bewonderd. Ontzettende drukte daar, en deze waren niet dronken.

Kramsvogel

Kramsvogel
Geen idee.... :-P Koolmees?

Goudhaantje, zo snel zo beweeglijk, is al weg voor je foto kunt maken...


Ik volgde een spoor van een tractor waar Waternet kennelijk wat bomen heeft gerooid om ruimte te maken. Uiteindelijk hield dat wel op en moest ik door de sneeuw heen. Ik wilde niet terug en dacht dat het allemaal wel mee zou vallen. En het meidoornbos werd dichter en dichter, waar ben ik aan begonnen? Ik volgde een koeien/hertenspoor. Dat was de juiste keuze. Op wat bomen die wat haar van mn hoofd hebben getrokken na, kwam ik na een half uur uit de wildernis vandaan. Ik heb een paar damherten weg zien rennen, voor de rest wel heel veel (vosse) sporen, maar geen vogel gehoord of gezien.
Ik kwam uit op de Franse Vlakte. Boven zee hing een bui, en er ontstond een regenboog. Ik wilde liever zo snel mogelijk naar huis. Hier was de sneeuw her en der zo ver opgestoven dat je soms een halve meter wegzakte. Het was niet leuk en het was koud. Ik volgde maar weer de diersporen en kwam weer op een pad uit. Gelukkig. En ik herkende opeens ook weer waar ik was en kon naar de auto lopen.

Somewhere... over the rainbow.... way up high.... lalala

De wilde zwanen zijn weer terug (al lang al maar ik zie ze voor het eerst weer zo massaal)


Het damhert stond er nog steeds woest te graven, omringt door hele families, fotografen, sleeende kinderen, langlaufers raasden langs hem heen. En hij ging ongestoord door. Niet wijs dit hert... Maar leuk voor al die mensen die hier misschien wel voor het eerst kwamen, en meteen al op kerstdag een mooi mannetjes hert zien in de sneeuw.

Ik kan me weer gaan opwarmen. Gelukkig, de weg naar huis is ontdooid, alleen het parkeerterrein thuis is nog een ijsbaan. Hoe lang zal het sneeuw nog blijven liggen? Het dooit zo hard, maar ik ben blij dat ik vanmorgen nog wel even de ijzel getrotseerd heb.

zaterdag 10 juli 2010

AWD July 10th 2010


*** Will be translated shortly! In the mean time use the translate button on the right for a terrible not so funny translation in one of the 23 languagues supplied.***

Vanmorgen was het stralend mooi weer, en ik ben al een tijdje niet in AWD geweest. Dus ik besluit vandaag maar weer eens te gaan. Want je weet maar nooit wanneer het weer gaat regenen.
Deze blog gaat overigens heel kort worden, net zo kort als mijn wandeling. Ik was er maar een uurtje. En alles wat ik gezien heb was een (wilde) vos en een specht (geen foto). En de VVV konijntjes. Wat is mijn foto van de dag/week/maand konijntje alweer groot geworden...

Ik zag iets aan de kant van het water zitten, het was pluizig en roestbruin, het had voor mij alles kunnen zijn een jong hertje, een haas of een vos. Ik ging uit van de tweede, en bleef rustig aan de overkant staan kijken. Het mysterieuze dier kijkt op. Het is echt een vos. En een wilde. Ik blijf doodstil staan, hij kijkt naar me, en ik hoop dat hij niet vlucht. Maar hij zit zich vol te vreten aan een kadaver van een damhert, en hij heeft kennelijk honger en gaat rustig verder.
Hij zit vrij ver weg, lastig om op de foto te krijgen, want afstandsfoto's hebben bij mij bijna altijd last van diepte onscherpte, dus scherp is het niet (maar dat zijn jullie gewend van mijn superfoto's uch uch). Ik sluip iets dichterbij, en ik kan zo zeker 10 minuten kijken, af en toe komt een walm van dat kadaver mijn kant op. Yuk dat dat beest dat eet...

Dan krijgt hij me door en vlucht weg... en ik loop mijn rondje verder. Vandaag als een wonder heb ik de gele route gelopen (ik en op de paden blijven... En meer dan die vos heb ik dan ook niet gezien. Zelfs geen enkel hert, niet eens de sporen.... zo vreemd :( Maarja ik was ook maar heel kort in het AWD. Kwam eigenlijk even een beetje voor mezelf, on a mission zeg maar. Ik moest even iets kwijt.

Ik ga binnenkort (vanavond, morgen, vrijdag) nog voor de herkansing, als het weer meezit. Eerst ook nog eventjes uitkijken naar zaterdag, dan ga ik mij op nieuw terrein begeven, en hoop ik dit keer ook echt in de sporen van mijn geliefde dasjes te treden. Ik kijk er naar uit, het heeft lang geduurd.

Pannelands Parkeerwachter konijn (wild x tam)
 's Avonds ben ik toch nog een keer naar AWD gegaan. Naar de Zilk dit keer,  je wilt toch wat variatie.
Ook hier was het rustig met dieren, heel erg rustig. Zo af en toe moest ik even wennen aan echt helemaal niks horen. Ook geen vliegtuigen. Ik ben om de grote schapen paddock heen gelopen. Ik verbaasde me over het pad langs het kanaal wat de laatste keer toen ik hier liep, een kaal pad was. En nu liep ik tussen het metershoge riet, over een geschoren weggetje zeg maar, tussen de heggewikke en wederik door. Een mooie kleurenpracht moet ik zeggen, en aan de zijkant kropen de windes zich een weg omhoog in de meidoorns. Hier was ook wel volop geluid, van de krekels. Wat ik een heerlijk zomers geluid vind.
Onbekend vlindertje, een piepkleintje van nog geen cm
 Aan het einde van het pad besluit ik een stukje van het pad af te gaan, en hoor ik wat geritsel. Er staat een groepje damhertbokken in het bos :) Eindelijk.... ik besluit het eventjes rustig te bekijken, en door een doorgang kom ik oog in oog met een mooie bok die daar net doorheen wilde. Een beetje lullig staat hij daar met zn kop omlaag, en ik denk dat ie serieus in de knoop had gekomen met de meidoorns die er groeiden. Hij was wijs en liep toch terug, en dat deed ik ook, want ze stonden op het pad. Dus ging ik daar nog even foto's maken. Er was ook een vader met dochter en die vader liep naar de plek waar ik eerder dat oogcontact had. Hij joeg de jongens op, en ze kwamen zo heel mooi op ons af gerend. Ze hadden weinig keus om zowat tussen ons door te gaan. Vond het wel even een beetje eng, want die geweien zijn toch best wel impossant. Maar ze doken vlak voor ons toch het bos nog in. Maar ze kwamen dichtbij genoeg om zowat hun luchtverplaatsing als een wind langs ons heen te voelen. Heel erg gaaf om zo dichtbij die dieren te zijn (ja ok op een kinderboerderij lukt dat ook wel, maar dit zijn wilde damherten).
Ik was kwaad op mn camera die geen serie foto's wilde maken, lampje kwam er te laat achter dat ie nog volledig op macro ingesteld stond... en zolang ik dan geen macro opname had willen maken van de stippen in de vacht, gaat dat natuurlijk niks worden. Baal baal... ik heb nog een hoop te leren voor zaterdag :)


Dit was de wat jongere bok, niet minder imposant overigens
De heren verdwenen weer aan de horizon, ik liep verder om de schapenpaddock heen richting uitgang. Stilte... heel erg veel stilte, slechts verbroken door de altijd aanwezige groep kraaien. Ze cirkelden hun rondjes al krassend aan een donker wordende hemel. En ik verbaas me over hoe anders dit deel van AWD er nu toch uitziet. Maar vooral ook over de ongelooflijke stilte van vandaag, zelfs geen vogels. Waar zijn alle dieren heen?

Op naar een volgende keer, misschien morgen nog, of anders vrijdag weer eens naar de Oase. Hopelijk is het weer goed gezind :)